กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 55: ผู้บำเพ็ญกระบี่แห่งมรรคาไร้อารมณ์ผูกพัน เกิดมาเป็นยอดคน มีเพียงข้ากับสวรรค์ที่ร่วมอายุขัยเดียวกัน ขโมยช่วงเวลา!
“ทายาทผู้เลิศล้ำดุจกิ่งหลันและหยก? จะเป็นเสาค้ำฟ้าได้หรือไม่?”
เว่ยอวี้ซู่กดเปลือกตาลง มือที่กอดอกอยู่พลันคลายลง เขากล่าวอย่างชะงักเป็นจังหวะว่า “ยังนับว่าเป็นทายาทผู้เลิศล้ำดุจกิ่งหลันและหยกไม่ได้ เพียงได้รับคำชื่นชมจากผู้อื่นเท่านั้น ตระกูลเว่ยผู้รุ่งโรจน์ของเรามีเสาค้ำฟ้าอยู่แล้ว ภายภาคหน้าหากข้าได้เพิ่มเป็นอีกหนึ่งกิ่งก็นับว่าเพียงพอ”
“โธ่ พี่ชาย ท่านอย่าถ่อมตนเลย ทั้งตัวมีแต่กลิ่นอายของคนใกล้โรยราไม่ต่างจากพวกคนชรา! อีกอย่าง เหตุใดท่านจะนับว่าเป็นทายาทผู้เลิศล้ำดุจกิ่งหลันและหยกไม่ได้? ในใจข้า ท่านเก่งกาจที่สุดเสมอ!” จีจิ่วหมิ่งกระโดดโลดเต้นเบียดแทรกเข้ามาระหว่างทั้งสอง ทำลายบรรยากาศอึมครึมลงในพริบตา