กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 13: ศิษย์น้องอาจารย์ ขั้นสามของแดนเก็บปราณ ชูศรยาวยิงหมาป่าสวรรค์!
สายฟ้าสีม่วงครามฉีกกระชากแสงสวรรค์เก้าสีทั่วฟ้า กระบี่เหินที่พันล้อมด้วยสายฟ้าต้านปลายกระบี่เถาตูไว้ เส้นอาร์กไฟฟ้ากระโดดพลางระเบิดเสียงดังสนั่น ฝืนสกัดอานุภาพสังหารส่วนหนึ่งของกระบี่เหินแดนที่ห้าที่กำลังฟื้นคืนได้อย่างแข็งกร้าว สายน้ำปราณกระบี่ร่วงโรยสลายหายไป
กระบี่เหินสองเล่มปะทะกัน แรงกระแทกกวาดสายลมเหมันต์และเพลิงชาด รวมถึงแสงสวรรค์เก้าสีให้กระจายออก ก่อนผ่าผืนเวิ้งว้างแห่งหนึ่งออกเป็นเสี่ยง
เงาร่างผู้สวมอาภรณ์อสนี ชายเสื้อสลักตราประทับลายสายฟ้า รอบกายมีแสงอสนีและเส้นอาร์กไฟฟ้าห้อยย้อยลงมา ร่อนลงสู่พื้น กระบี่เหินที่พันล้อมด้วยสายฟ้าถอยกลับและวนเวียนรอบกาย กลิ่นอายทั่วร่างหนักแน่นดุจหุบผาและขุนเขา
“ศิษย์พี่ซินเหลย! เหตุใดท่านจึงมาที่นี่?” ท่านผู้วิเศษซวงเยี่ยนมองผู้มาเยือนจนชัดเจนแล้วจึงขมวดคิ้วกล่าว