กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 811 หลินเหวินเซียวร่ำรวยขึ้นมามหาศาล
ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่มีตะไคร่น้ำสีม่วงประหลาดขึ้นอยู่ครั้งก่อน
ตะไคร่น้ำเหล่านั้นยังคงปกคลุมทั้งโขดหินและไม้แห้ง
“ตะไคร่น้ำพวกนี้มีความผิดปกติ ปล่อยสปอร์ที่ทำให้เห็นภาพหลอน ทั้งยังเหนียวทนทานยิ่ง” ไป๋เวยเตือน คราวก่อนนางใช้เพลิงบัวมรกตเผาฝ่าทางเข้าไป
ไป๋เสวี่ยกระโดดลงจากไหล่ของไป๋เวย ร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา
นางมองตะไคร่น้ำสีม่วงที่ขยับยุกยิกอยู่ แล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย “พี่สาว คราวนี้ให้ข้าลองดูเถิด”
นางไม่ได้แปลงเป็นร่างแท้ เพียงยกอุ้งเท้าข้างหนึ่งขึ้น แล้วกดลงกลางอากาศอย่างเหินเวหาเบา ๆ
ไอปราณเย็นเยียบสุดขั้วแผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงันดุจกระแสน้ำ โดยมีปลายอุ้งเท้าของนางเป็นจุดเริ่มต้น