เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 752 หารือเรื่องสองตระกูลเวินกับฉิน
นางพับจดหมายเบา ๆ แนบไว้กับอกอย่างทะนุถนอมยิ่ง ราวกับสัมผัสได้ถึงความห่วงหาลึกซึ้งและเก็บงำ ซึ่งข้ามผ่านกาลอวกาศมาจากอีกฟากผ่านแผ่นกระดาษ
“ข้าเองก็…ไม่เคยหยุดคิดถึงเจ้าเลย” นางพึมพำเสียงต่ำ ทอดสายตามองห้วงสุญญตาในห้องปลีกวิเวก แต่แววตากลับราวกับทะลวงปราการชั้นแล้วชั้นเล่า มองเห็นภูเขาปู้จวินที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดสูงสุดของแดนเซียน และเห็นร่างที่กำลังเฝ้ารออย่างแน่วแน่
ต่อให้เส้นทางเบื้องหน้ายากลำบากเพียงใด นางก็ต้องกลับไปให้ได้
จากนั้นจะเดินไปอยู่ต่อหน้าเขาด้วยตนเอง แล้วบอกคำตอบที่ล่าช้ามานานนั้นแก่เขา
ไป๋เวยนั่งอยู่ในห้องปลีกวิเวกเพียงลำพังเนิ่นนาน แสงจันทร์นอกหน้าต่างเคลื่อนจากกลางฟ้าไปทางทิศตะวันตกอย่างช้า ๆ กระทั่งขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีท้องปลา