เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 750 ตระกูลเวินยอมสวามิภักดิ์
แม้แต่ซูหมิงเช่อ เหลยพั่วเยว่ และคนอื่น ๆ ที่มอบของกำนัลแทนสำนักไปแล้ว ก็ยังมอบของแทนใจในฐานะส่วนตัวอีกชุดหนึ่ง
ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส รำลึกความหลังและวาดฝันถึงอนาคต กระทั่งราตรีคล้อยต่ำ ดวงดาวประดับเต็มนภาสวรรค์ พวกเขาจึงทยอยอำลากันไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ท้ายที่สุด เหลือเพียงลู่หลิงเสวี่ยที่ยังอยู่ในโถง
ไป๋เวยรู้ว่านางมีเรื่องอยากพูดตามลำพัง จึงโบกมือให้หมิงเยว่พาจ้าวหลิงชิงและศิษย์รับใช้คนอื่น ๆ ออกไปก่อน
เมื่อในโถงเหลือเพียงพวกนางสองคน ลู่หลิงเสวี่ยจึงเอ่ยเสียงเบา “หมิงเวย พี่ชายลูกพี่ลูกน้องเช่อ...เขาอยากพบเจ้าสักครั้ง”
เวินเช่อ?
ตอนเห็นเงาร่างนั้นในขบวนของสำนักเสวียนเทียนวันนี้ ไป๋เวยก็คิดไว้แล้วว่าจะหาโอกาสไปพบเขาเป็นการส่วนตัว