เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 692 ไม่ก้าวหน้าเลย
จ้าวสวินมีเหงื่อผุดบนหน้าผาก นิ้วมือเคลื่อนไหวพริบไหว พยายามผสานอักขระยันต์พื้นฐานชนิดต่าง ๆ เข้าด้วยกัน
“หลินจิ้ง วิชาสนับสนุนระมัดระวังเกินไป นั่นโล่วารีอะไรกัน จะขวางอะไรได้? เอาไว้เกาหรือ? มีประโยชน์ตรงไหน?”
หลินจิ้งเม้มริมฝีปากแน่น เร่งส่งพลังเซียนเพิ่มขึ้น รัศมีแสงสีฟ้าน้ำเข้มข้นกว่าเดิมเล็กน้อย
“ไป๋เวย ลูกศรอ่อนแรง ไร้พลัง ความเร็วช้าเกินไป ช้าเกินไปแล้ว เจ้ากลัวว่าจะยิงเจ้าก้อนเหล็กพวกนี้พังหรือ?”
ไป๋เวยหอบหายใจ พลันดึงสายธนูจนตึงสุดอีกครั้ง อัดพลังเซียนเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วในการรวมตัวของลูกศรเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย เสียงผ่าทะลวงนภาก็แหลมคมกว่าเดิม
พวกเขาทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แต่ก็จำต้องยอมรับว่าศิษย์พี่ใหญ่ผู้นี้มีสายตาเฉียบคม สิ่งที่เขาชี้ล้วนเป็นจุดอ่อนของพวกตนจริง ๆ