กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 683 ภูเขาปู้จวิน (15)
เจียวเจียวที่ขดอยู่บนข้อมือนางพลันเชิดหัวน้อย ๆ ขึ้น เอ่ยคล้อยตามด้วยน้ำเสียงที่ยังเจือความเป็นเด็กแต่พยายามข่มให้ดูดุดัน “ใช่ ๆ นายท่านของข้าขัดสน ให้เจ้านายข้าปล้นพวกมันเถอะ ให้พวกมันรู้ว่านายท่านของข้าไม่ยอมเสียเปรียบ!”
หลินจิ้งชะงักไปก่อน จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ แล้วถอยไปหนึ่งก้าว “เช่นนั้นศิษย์น้องหญิงเล็กคงต้องเหนื่อยแล้ว”
ไป๋เวยพยักหน้า ยื่นมือซ้ายออกไปหงายฝ่ามือ คันศรยาวหยกขาวพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศและถูกนางจับไว้อย่างมั่นคง
เมื่อเห็นว่าค่ายกลยากจะฝืนทำลายได้ในทันที อีกทั้งผู้ที่ก้าวออกมาก็เป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กที่ดูอายุไม่มาก ความหวาดกลัวในใจคนทั้งห้าก็ลดลง ความดุร้ายกลับก่อตัวขึ้นอีกครั้ง