กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 678 ภูเขาปู้จวิน (สิบ)
ในเวลาเดียวกัน แสงสีขาวบนธนูตะวันลับก็ดับลงอย่างรวดเร็ว เสียงนั้นแฝงความเหนื่อยล้าที่ปิดบังไม่มิด เอ่ยขาด ๆ หาย ๆ ว่า “ข้าจะหลับใหลแล้ว...ต่อจากนี้...ต่อจากนี้เจ้าต้องพึ่งตนเอง...ต้องเติบโตให้ดี...วันหน้า...ฝืนลิขิตสวรรค์เปลี่ยน...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ธนูหยกที่ลอยอยู่ก็สูญเสียพลังค้ำจุนทั้งหมด ร่วงลงข้างมือไป๋เวยดัง “แปะ” สัมผัสหนักเย็นดุจเดิมกลับคืนมา ไร้ความอัศจรรย์ใด ๆ อีก
ส่วนมังกรวารีเขาตัวใหญ่ แสงสีเขียวพลันล้อมรอบร่าง ขณะที่ร่างของมันหดเล็กลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางแสงนั้น