กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 675 ภูเขาปู้จวิน (7)
ไป๋เวยกัดฟันออกแรง ใบหน้าน้อยแดงก่ำ แขนทั้งสองสั่นระริกเพราะออกแรงมากเกินไป ทว่าสายธนูของคันศรตะวันลับกลับสั่นเพียงเล็กน้อย ส่งเสียงหึ่ง ๆ
ในที่สุดกระแสปราณโปร่งใสสายหนึ่งก็เริ่มรวมตัวที่ปลายนิ้ว ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นเค้าโครงของลูกศร
หมาป่าเงาดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่านางกำลังลำบากยิ่ง จึงฉวยจังหวะที่นางพยายามง้างคันศรสุดกำลังจนร่างชะงัก ขาหลังถีบพื้นอย่างแรง ร่างพุ่งใส่ลำคอไป๋เวยประหนึ่งลูกศรคมที่พ้นสายธนู
ในช่วงเวลาเป็นตาย แววเด็ดเดี่ยววูบผ่านดวงตาของไป๋เวย
นางรู้ว่าตนง้างคันศรจนสุดไม่ได้ และเล็งให้แม่นยำก็ไม่ไหว