กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 648 นึกออกแล้ว
ขณะที่ไป๋เวยยังยืนไตร่ตรองอยู่นอกประตูเรือนของหนิงรั่วว่าจะเริ่มพูดอย่างไร บานประตูไม้ก็ถูกเปิดจากด้านในดัง “เอี๊ยด”
หนิงรั่วยืนอยู่หลังประตู ใบหน้ายังงัวเงียและสับสนเพราะเพิ่งถูกปลุก มองไป๋เวยที่อยู่นอกประตู “หลิงเยวี่ย? เหตุใดเจ้าถึง…มาหาข้ายามดึกเช่นนี้?”
ใต้แสงจันทร์ เส้นผมขาวดุจหิมะของไป๋เวยสะดุดตาเป็นพิเศษ
นางหันไปเผยยิ้มที่พยายามทำให้อ่อนโยนที่สุดแก่หนิงรั่ว แล้วฉวยโอกาสเอ่ยขอ “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ข้ามีเรื่องบางอย่าง…อยากคุยกับท่าน ขอเข้าไปนั่งได้หรือไม่?”
สายตาของหนิงรั่วหยุดอยู่บนเส้นผมสีขาวผิดปกติและดวงตาสงบนิ่งของนางครู่หนึ่ง