กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 647 ได้รับมรดกสืบทอดเผ่าหมอผีจันทรา
ต้นจิตจันทราเงียบอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา เสียงนั้นคล้ายทั้งจนใจและปล่อยวาง
จากนั้นไป๋เวยก็เห็นเส้นรากเรืองแสงสีขาวนวลนับหมื่นที่ห้อยลงมาไหวเคลื่อนทั้งไร้ลม พากันโน้มไปทางนางเล็กน้อย ราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์
วินาทีถัดมา พื้นใต้เท้าไป๋เวยพลันสว่างวาบ ผังค่ายกลเคลื่อนย้ายอันซับซ้อนที่ถักทอขึ้นจากอักขระยันต์สีเงินนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น แสงโอบล้อมนางไว้อย่างอ่อนโยน
เบื้องหน้าพร่าเลือนไปครู่หนึ่ง พอภาพกลับมาชัดเจน นางก็อยู่ในสถานที่ประหลาดแห่งหนึ่งแล้ว
ที่นี่ไม่มีฟ้าและไม่มีดิน มีเพียงความมืดมิดสีดำไร้ขอบเขต เงียบสงัดจนไป๋เวยได้ยินเสียงหัวใจตนเอง