กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 625 ทะเลหมอกพรางรอย (3)
เหลยพั่วเยว่เข้าใจความหมาย โล่ขุนเขาพุ่งหมุนออกไปอย่างฉับพลัน ก่อนฟาดใส่ร่างปีศาจลวงตาอย่างหนักหน่วงด้วยพลังมหาศาล
เมื่อถูกโจมตีประสานกันถึงสามทาง ปีศาจลวงตาก็ส่งเสียงโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ร่างของมันระเบิดออกฉับพลัน กลายเป็นแสงริ้วจุดแล้วจุดเล่ากระจายหายไปกลางอากาศ
เหลือเพียงแก่นอสูรขนาดเท่าไข่นกพิราบ ลอยละล่องอย่างเชื่องช้า เปล่งแสงสีม่วงพร่าเลือน
ไป๋เวยกำลังจะยื่นมือไปหยิบแก่นอสูรเม็ดนั้น พลันได้ยินเสียงไป๋เสวี่ยกลืนน้ำลาย
ทั้งสามคนหันไปมองไป๋เสวี่ยพร้อมกัน ไป๋เสวี่ยกระดากอายเล็กน้อย “พี่หญิง แก่นอสูรเม็ดนี้ดูเหมือนจะอร่อยมากเลย…”
ทุกคนสบตากัน เหลยพั่วเยว่เอ่ยก่อนว่า “แก่นอสูรนี่ไม่มีประโยชน์กับข้า ข้าไม่เอา”