กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 607 หวนคืนสู่โลกปุถุชน
อีกด้านหนึ่ง เมิ่งชิงหรานก็กำลังกล่าวอำลาไป๋เวย
เมิ่งชิงหรานเก็บสีหน้าสบาย ๆ ตามปกติลง เอ่ยกำชับอย่างจริงจังว่า “แม่หนูไป๋ เมื่อกลับไปครานี้ การบำเพ็ญวิถีกระบี่ย่อมสำคัญก็จริง ทว่าวิถีโอสถจะปล่อยให้รกร้างมิได้เด็ดขาด
พรสวรรค์ของเจ้าในวิถีนี้สูงส่งยิ่งนัก เหนือกว่าข้าเฒ่าในกาลก่อนมาก อย่าได้ทำให้พรสวรรค์นี้ต้องสูญเปล่าเป็นอันขาด
ข้าเฒ่ายังหวังว่า ก่อนสิ้นอายุขัยจะได้เห็นวันที่เจ้าหลอมโอสถชั้นยอดขั้นเจ็ด หรือกระทั่งโอสถชั้นยอดขั้นแปดได้สำเร็จ!”