กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 599 หารือ
เขาเหลือบมองอายุกระดูกของไป๋เวยอย่างระมัดระวัง จึงเข้าใจว่าผู้ใดเป็นอาจารย์และผู้ใดเป็นศิษย์
“ที่...ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่ามหามรรคาจารย์จึงสง่างามโดดเด่น ระดับบำเพ็ญเพียรสูงส่งทะลุฟ้า ที่แท้ก็เป็นศิษย์เอกของประมุขหุบเขาเมิ่ง ผู้น้อยเสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว”
ท่าทีของเขาต่อไป๋เวยเปลี่ยนเป็นนอบน้อมยิ่งกว่าเดิมในทันที ถึงขั้นมีความสำรวมเกรงใจราวกับกำลังปฏิบัติต่อผู้อาวุโส
เจ้าเมืองหวังสูดหายใจลึกหลายครั้งกว่าจะข่มความตื่นเต้นไว้ได้ เขาถามอย่างระมัดระวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังว่า “ถะ...ถ้าเช่นนั้น มหามรรคาจารย์...ท่าน...ท่านจะเห็นแก่ประมุขหุบเขาเมิ่ง ช่วยผู้น้อยสักเรื่องได้หรือไม่?