กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 598 เจ้าเมืองหวัง
จ้าวหยวนหมิงกล่าวด้วยความซาบซึ้ง ก่อนกัดฟันกรอดด้วยความแค้น “แต่สิ่งชั่วร้ายอย่างราชันกู่ ต้องถูกทำลายให้สิ้นซาก จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น” น้ำเสียงของไป๋เวยเย็นเยียบ “ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว ตัวกู่นั่นต้องถูกข้าทำลายด้วยมือของข้าเอง”
“สมควรเป็นเช่นนั้น!” จ้าวหยวนหมิงรับปากโดยไม่ลังเล
เมื่อหารือกันเรียบร้อย ไป๋เวยก็ไม่รั้งอยู่ต่อ
นางแปรเป็นควันเขียวสายหนึ่ง ลอบออกจากคุกใต้ดินไปตามเส้นทางเดิมอย่างไร้สุ้มเสียง ครั้นผ่านยามทั้งสี่ที่ถูกผนึกเหมันต์ ปลายนิ้วของนางก็ดีดเบา ๆ คลายผนึกเหมันต์บนร่างพวกเขา