กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 585 สรรพคุณของศิลาปณิธาน
รัศมีแสงนั้นอ่อนจางจนแทบมองไม่เห็นรูปร่าง ได้แต่สัมผัสถึงกลิ่นอายคุ้นเคยเพียงน้อยนิด
มันคือเศษเสี้ยววิญญาณที่หลงเหลืออยู่บนโลกของศิษย์พี่รองเซี่ยอวิ๋นหยาง
เมื่อเห็นภาพนี้ ไป๋เวยก็รู้สึกเจ็บปวดในใจจนลมหายใจสะดุดเล็กน้อย
ศิษย์พี่รองผู้เคยยิ้มแย้มอยู่เสมอและเปี่ยมด้วยสง่าราศี บัดนี้กลับเหลือเพียงประกายไฟริบหรี่…
นางค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า คุกเข่าลงข้างแท่นบัวหยกขาว แล้วจ้องมองกลุ่มรัศมีแสงอ่อนจางนั้น ถ้อยคำนับพันติดอยู่ในลำคอ สุดท้ายกลั่นออกมาเป็นเพียงเสียงเรียกอันแผ่วเบา
“ศิษย์พี่รอง…ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”
รัศมีแสงสีทองอ่อนซึ่งอ่อนแรงราวกับเปลวเทียนใกล้ดับนั้น คล้ายรับรู้เสียงเรียกของไป๋เวยจริง ๆ