กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 580 ข้าน่าเกลียดมากหรือ?
สหายของเขา ผู้บำเพ็ญวิถีภูตผีในรูปลักษณ์ชายชราเอ่ยต่อ “คงนึกถึงคนที่ยังวางไม่ลงยามมีชีวิตอยู่อีกแล้วกระมัง”
“ดอกไม้นี่ช่างประหลาดยิ่งนัก มันสะท้อนความยึดติดฝังลึกที่สุดในใจคนออกมาได้
แต่พอข้ามฝั่งนี้ไป ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้ว ก็ลืมทุกสิ่งได้เอง”
ผู้บำเพ็ญวิถีภูตผีที่เป็นพ่อค้าส่ายหน้า “ก็ไม่แน่เสมอไปหรอก ก่อนหน้านี้ไม่นานก็มีภูตวิญญาณตนหนึ่งมีความยึดติดฝังลึกจนน่าหวาดหวั่น กระโดดลงแม่น้ำลืมเลือน ไปรับความทุกข์ทรมานนานพันปี เพียงเพื่อรอโอกาสอันริบหรี่สายนั้น…”
“เฮ้อ ล้วนเป็นคนโง่งมในรักทั้งนั้น…”
ผู้บำเพ็ญวิถีภูตผีทั้งสองส่ายหัวเดินจากไป
ไป๋เวยฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ อดถามไม่ได้ว่า “กระโดดลงแม่น้ำลืมเลือนหรือ? เหตุใดถึงทำเช่นนั้น?”