กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 577 ขั้นหลอมสุญตาระยะกลาง
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าไป๋เวยกำลังยืนอยู่ตรงขอบเขตการทะลวงขั้นอันเร้นลับยิ่ง นางดูดซับพลังบุญกุศลไปมากที่สุด อีกทั้งยังหยั่งรู้ได้ลึกซึ้งที่สุด เมื่อตื่นขึ้นครานี้ ระดับบำเพ็ญเพียรของนางย่อมเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก
เคออวิ๋นเหมียนเองก็ได้สติทันที เขารีบไปยืนเฝ้าอีกด้านของไป๋เวย พลางมองเมล็ดโพธิ์ในมือกับฟ้าดินที่ถือกำเนิดใหม่ผืนนี้ด้วยความตื่นเต้น ภาพอัศจรรย์และความหวังตรงหน้าช่วยบรรเทาความโศกเศร้าในใจเขาไปได้มาก
กาลเวลาเจ็ดวันล่วงผ่านไปอย่างเงียบงัน ท่ามกลางโอเอซิสที่ถือกำเนิดใหม่ภายในม่านอาคมแห่งนี้
ไป๋เวยนั่งสมาธินิ่งดุจพระเฒ่าเข้าฌาน กลิ่นอายรอบกายบางคราวอบอุ่นอ่อนโยนดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ