กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 576 กุศลโปรยลงมาอีกครั้ง
ไป๋เวยฝืนกลั้นความแสบจมูกและความโศกเศร้าอย่างแสนสาหัส ก้มลงอย่างระมัดระวัง หยิบกล่องหยกเนื้อเนียนใบหนึ่งออกมา แล้วย้ายต้นกล้าสีเขียวอ่อนซึ่งเป็นร่องรอยสุดท้ายของอาเซิงบนพื้นลงไปอย่างแผ่วเบาที่สุด
นางเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม ราวกับกลัวจะรบกวนห้วงนิทราที่หลับใหล
ทันทีที่ฝากล่องหยกปิดลง การกลายแปรก็พลันบังเกิดขึ้น
บนม่านฟ้าของม่านอาคมที่เดิมมืดสลัวและเงียบงันไร้ชีวิต แสงทองเจิดจ้าบริสุทธิ์ อบอุ่น และสงบสุขสายแล้วสายเล่าพลันทะลุผ่านหมอกเทาและปราณมารหลายชั้นลงมาโดยไร้สัญญาณเตือน ร่วงโปรยปรายดุจสายฝนสีทอง
แสงทองเหล่านั้นดูราวกับมีจิตวิญญาณ ลอยตรงไปหาทั้งสามคนกลางพื้นที่อย่างแม่นยำ