เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 568 เผ่ามารลอบโจมตี
เมืองแตก ผู้คนล้มตาย สรรพชีวิตร่ำไห้เป็นสายเลือด หากชายชราผู้นั้นซึ่งมีแววตาเปี่ยมเมตตาอยู่เสมอ แต่ยินดีสละกายเพื่อมรรคาถูกฝืนคืนชีพขึ้นมา แล้วได้เห็นภาพเช่นนี้ เขาจะรู้สึกเช่นไร?
เกรงว่าเขายอมให้ดวงจิตวิญญาณสลายไปตลอดกาลเสียยังดีกว่า ไม่มีวันยอมเห็นภาพนี้เป็นแน่
ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมลงมา เสียงเปลวไฟในกระโจมแตกเปรี๊ยะ ๆ กลับชัดเจนผิดปกติ
หลังผ่านไปเนิ่นนาน เคออวิ๋นเหมียนก็เป็นผู้ทำลายความเงียบงัน
“เช่นนั้นก็ขับไล่เผ่ามารทั้งหมดไปให้ได้ก็พอ”
น้ำเสียงของเขาไร้ความผันผวน ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง มิใช่เป้าหมายอันไกลเกินเอื้อมจนแทบเป็นเพียงความเพ้อฝัน
ราวกับสิ่งที่ขวางหน้าอยู่ไม่ใช่อสูรมารดุร้ายนับร้อยล้าน แต่เป็นเพียงสิ่งกีดขวางธรรมดาที่ต้องฟันให้ขาด