กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 567 สนามรบซีโจว
“พี่หญิงนางทุ่มเทสุดชีวิตเลย แทบอยากจะเฝ้าสนามรบตลอดสิบสองชั่วยาม การปิดด่านบำเพ็ญครั้งนี้ก็เพราะหยั่งรู้บางสิ่งตอนกวาดล้างคราวก่อน จนข่มไว้ไม่ไหวจึงต้องกลับมา”
นางพรั่งพรูเล่าเรื่องราวในช่วงหลายปีที่ผ่านมาราวกับเทถั่วออกจากถุง “ศิษย์พี่ชายเคออวิ๋นเหมียนกับศิษย์พี่ชายเคออวิ๋นเซินประจำการอยู่ที่ ‘ป้อมปราการตัดมาร’ ซึ่งใกล้ม่านอาคมที่สุดมาตลอด แทบไม่เคยกลับมาเลย”
กระบี่ของศิษย์พี่ชายเคออวิ๋นเซินเก่งกาจมาก เพียงแต่ดูเหมือนเขาจะพูดน้อยกว่าเดิมอีก…ศิษย์พี่ชายเคออวิ๋นเหมียนก็ยังเหมือนเดิม ยิ้มแย้มอยู่ตลอด แต่ลงมือโหดเหี้ยมนัก พวกอสูรมารต่างกลัวรอยยิ้มของเขา…”