กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 565 ช่วยเหลือ เตรียมการ
ในดวงตาคู่นั้นของอาเซิง ซึ่งผ่านกาลเวลามานับหมื่นปีและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความผันผวน กลับมีแสงสว่างวาบขึ้นมาราง ๆ นางส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ เจ้ายังไม่เข้าใจ ‘การสละกายเป็นค่ายกล’ วิธีสละตนเช่นนี้มิใช่การเผาผลาญทุกสิ่งจนสิ้นไปในชั่วพริบตา
เมื่อพลังปะทะกันจนมอดดับไปพร้อมกับสิ่งชั่วร้ายและเลวทรามที่สุด ณ แกนกลางค่ายกล ยังจะเหลือพลังแท้ของผู้ร่ายไว้เพียงเสี้ยวหนึ่ง
พลังแท้เสี้ยวนี้เองที่คอยประคองค่ายกลเอาไว้ วิธีการทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้ แต่ข้าไม่เหมือนผู้อื่น”
นางยกมือขึ้น กลางฝ่ามือปรากฏแก่นไม้สีเขียวชอุ่มราวกับหยก ยาวประมาณหนึ่งนิ้วมือ แผ่พลังชีวิตอันยิ่งใหญ่และกลิ่นอายแห่งวาสนาฟ้าลิขิตที่ยากจะบรรยาย