กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 564 อาเซิงมาเยือน
แม้ปากจะบ่น แต่รอยยิ้มแทบจะฉีกไปถึงใบหู เห็นชัดว่าดีใจแทบคลั่ง
เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ไพศาลบนร่างไป๋เวยแทบไม่ด้อยกว่าตน ในใจทั้งยินดีและร้อนรน
แม่หนูคนนี้...บำเพ็ญเพียรบนกระบี่เหินหรือไร? หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าผู้เป็นอาจารย์จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?!
ไม่ได้ กลับไปข้าต้องปิดด่านตาย ห้ามถูกนางแซงหน้าเด็ดขาด
หลิ่วหมิง ประมุขสำนัก ก็มาด้วยตนเองเช่นกัน เขามีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า “ชั่วพริบตาแม่หนูไป๋ก็ได้ก้าวสู่มหามรรคาขั้นหลอมสุญญตาแล้ว ฮ่า ๆ ๆ...นี่คือโชคอันยิ่งใหญ่ของสำนักไท่ซวีเรา”
“ยามนี้สถานการณ์โลกกำลังปั่นป่วน บัดนี้เจ้าทะลวงขั้นหลอมสุญญตาได้แล้ว ก็มีพลังคุ้มครองตนเองเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง”