กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 560 จดหมายจากบิดามารดา
นางนั่งอยู่ในมิติชิงหลิงเพียงลำพัง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แกะกระดาษน้ำมันชั้นนั้นออกในที่สุด
ด้านในเป็นจดหมายที่พับไว้อย่างเรียบร้อย
เมื่อนางคลี่จดหมายออก ลายมืออ่อนช้อยคุ้นตาของมารดาก็ปรากฏตรงหน้า ทว่าปลายพู่กันกลับสั่นไหวและอ่อนแรงตามแบบผู้สูงวัย หลายขีดดูไร้เรี่ยวแรงและลังเล ราวกับตอนเขียนนางใช้กำลังทั้งหมดที่มีไปจนหมดสิ้น
เวยเวย ลูกสาวคนเล็กของแม่
เมื่อลูกได้เห็นจดหมายฉบับนี้ พ่อกับแม่…คงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
อย่าเสียใจเลย ชีวิตปุถุชนก็เหมือนต้นไม้ใบหญ้าที่มีฤดูกาลผลิบานร่วงโรย พวกเราอยู่มาจนป่านนี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว
เพียงแต่…ก่อนจะจากไป แม่มีถ้อยคำมากมายเหลือเกินที่กดทับอยู่ในใจ หนักอึ้งราวกับก้อนหิน อัดแน่นจนรู้สึกอึดอัด