กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 557 ทุกสิ่งล้วนผ่านพ้นไปแล้ว
นั่นคือความอาลัยต่อสายสัมพันธ์ในครอบครัวที่สูญสิ้น เป็นการไว้อาลัยอันซับซ้อนต่อความแค้นเคืองในอดีต และเป็นความเจ็บปวดจากสายเลือดสืบทอดที่ผูกพัน ซึ่งลึกลงไปในใจนางและไม่อาจตัดขาดได้อย่างแท้จริง
ชั่วขณะนั้นไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน นานจนรอยน้ำตาบนใบหน้าเย็นชืด
ไป๋เวยจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ
นางยกมือใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างแรง ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาแดงก่ำยังคงมีความเศร้าโศกเข้มข้น ทว่าก็เพิ่มความกระจ่างแจ้งอันเด็ดเดี่ยวขึ้นมา
น้ำเสียงของนางแหบพร่าหลังร่ำไห้ “พาข้าไปดูเถิด”
ผู้ดูแลเตรียมรถม้าไว้แล้ว บรรทุกคนทั้งสามที่เงียบงันมุ่งหน้าออกนอกเมือง