กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 556 จากไป
ที่นี่ก็เป็น “บ้าน” ของนางเช่นกัน ทว่ากลับเข้าไปไม่ได้แม้แต่ประตูครั้งแล้วครั้งเล่า
ภายในประตูคืออีกโลกหนึ่ง โลกของไป๋เนี่ยน ผู้ทรงอำนาจและกำลังรุ่งเรือง
ส่วนพวกนางพี่น้อง รวมถึงวันวานที่ถูกหลงลืม บัดนี้ถูกประตูชาดบานใหญ่หนักอึ้งกั้นขวางไว้อย่างสิ้นเชิง
นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น มีเพียงปลายนิ้วที่กำแน่นอยู่ในแขนเสื้ออย่างเงียบงัน เผยให้เห็นความรู้สึกซับซ้อนยากเอื้อนเอ่ยซึ่งกำลังปั่นป่วนอยู่ในใจ
ประตูใหญ่ทาสีชาดหนักอึ้งไม่ได้ปล่อยให้สองพี่น้องรอนานนัก
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเร่งร้อนสับสนก็ดังมาจากภายในประตู พร้อมเสียงกระซิบของบ่าวไพร่ที่แสดงความเคารพ