กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 543 ระเบิดมัน!
ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นต้นวิญญาณกำเนิดคนสุดท้ายได้แต่มองศิษย์ร่วมสำนักถูกเผาจนเป็นเถ้าธุลีในพริบตา ตกใจจนวิญญาณแตกสลาย
เขาจะกล้ารั้งอยู่ต่อได้อย่างไร รีดเร้นเรี่ยวแรงทั้งร่างถอยหนี เสียงคำรามที่เค้นออกจากลำคอก็แปร่งเพี้ยนไป “ศัตรูบุก เป็น… ขั้นแปรเทพ… ใครก็ได้… รีบมาเร็วเข้า!!”
แทบจะพร้อมกับเสียงตะโกนของเขา เงาร่างของไป๋เวยก็แปรเป็นสายฟ้าพุ่งวูบไปแล้ว
นางไม่สนใจซุ้มประตูกะโหลกยักษ์ที่มีเปลวเพลิงผีสีเขียวมืดสลัวอันประหลาดลุกไหม้ พุ่งชนเข้าไปอย่างดุดัน
“ตูมครืน—!”
เสียงดังสนั่น ซุ้มประตูแตกเป็นเสี่ยง ๆ ตามแรงปะทะ เศษกระดูกขาวซีดที่ลุกไหม้กระเด็นกระจายปะปนกับเปลวเพลิงผีเย็นยะเยือก