กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 540 ค่ายกลโลหิตหยินมารดาบุตรเก้าหยิน
ขณะที่พวกนางเดินผ่านบริเวณหนึ่งใกล้ขอบสระโลหิตซึ่งเดือดพล่านรุนแรงเป็นพิเศษ ไป๋เวยอาศัยเสาหินบดบัง นิ้วมือใต้เสื้อคลุมดำตัวใหญ่ดีดออกเบา ๆ อย่างไร้เสียง
ประกายไฟริบหรี่จุดหนึ่งลอยหายเข้าไปในพลาสมาโลหิตสีแดงคล้ำที่เหนียวข้นและกำลังเดือดพล่านอย่างไร้เสียง
ประกายไฟนั้นไม่ก่อให้เกิดคลื่นใด ๆ และไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
ประกายไฟที่ตกลงในสระโลหิตไม่ได้ลุกไหม้ในทันที กลับดำดิ่งลงสู่ก้นสระโลหิตอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต แล้วหายวับไปในพริบตา คล้ายถูกน้ำในสระโสมมกลืนกินจนสิ้น
ทั้งสองเดินหน้าต่อไป
ทางหินใต้เท้าเริ่มทอดสูงขึ้น มุ่งสู่ส่วนที่สูงกว่าของถ้ำ
กลิ่นอายที่ผสมปนเปในอากาศยิ่งซับซ้อนขึ้น