กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 537 หมู่บ้าน
ไป๋เวยกับไป๋จี๋มุ่งหน้าไปทางถ้ำหมื่นกระดูก
ยิ่งเข้าใกล้ รอบด้านก็ยิ่งเงียบงัน
เสียงแมลงร้องและเสียงนกร้องหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงัน
ในที่สุดพวกนางก็ออกจากป่าทึบ เบื้องหน้าปรากฏหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่สร้างไล่ไปตามแนวภูเขา
บ้านดินหลายสิบหลังตั้งกระจัดกระจาย รั้วไม้ไผ่ล้อมลานบ้าน ปล่องไฟตั้งนิ่งอยู่
ภาพที่ควรเต็มไปด้วยพลังชีวิต บัดนี้กลับคล้ายภาพวาดสีซีดจาง เผยความว่างเปล่าอันประหลาด
ทั่วทั้งหมู่บ้านเงียบกริบ ไม่มีเสียงไก่ขันหรือสุนัขเห่า ไม่มีเสียงผู้คนจอแจ คล้ายแม้แต่สายลมยังหลีกเลี่ยง
ไป๋เวยหยุดฝีเท้า คิ้วขมวดแน่น
ไป๋จี๋เองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเผลอกำกระบี่ที่เอวแน่นขึ้น