กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 536 หมากัดกัน
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำคนสุดท้ายก็หนีไม่พ้นคมกระบี่ในมือไป๋เวย
ทั่วทั้งหุบผาพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนสำนักเซียวเหยาทั้งสาม
พวกเขาจ้องหญิงสาวสองคนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวและจัดการศัตรูทั้งหมดในพริบตาอย่างเหม่อลอย ราวกับเห็นผี
ไป๋เวยกับไป๋จี๋ไม่แม้แต่จะมองศพบนพื้น หรือคนของสำนักเซียวเหยา
พวกนางรีบค้นศพหลายศพ แล้วหยิบถุงเก็บของกับศาสตราวิเศษมีค่าออกมา
“ไป” ไป๋เวยเอ่ยเพียงคำเดียว
ร่างของทั้งสองพร่าเลือนอีกครั้ง พอแปะยันต์ล่องหนแผ่นใหม่แล้วก็หายลับไปในป่าทึบอีกฟากของหุบผาราวกับควันบางสองสาย