กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 530 เพียงกระบี่เดียว
เพียงกลิ่นอายที่กระบี่พิฆาตมารแผ่ออกมาก็ทำให้อุณหภูมิรอบข้างพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน อากาศบิดเบี้ยว กิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงบนพื้นเหลืองกรอบและม้วนงอ ก่อนลุกไหม้ขึ้นเองอย่างไร้เสียง
รูม่านตาของผู้อาวุโสสือหดเล็กเท่าปลายเข็ม ความหวาดกลัวไร้ขอบเขตพลันรัดหัวใจเขาแน่น
เขาอยากกรีดร้อง อยากวิงวอนขอชีวิต อยากหนีไปโดยไม่สนสิ่งใด ทว่าภายใต้แรงกดดันข่มขวัญอันน่าสะพรึงกลัวและกลิ่นอายทำลายล้างจากกระบี่เล่มนั้น ร่างกายของเขากลับขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว นี่จะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำที่ไหนกัน นี่มัน… มัน…
“ไม่ เจ้า… เจ้าเป็น… ขั้นแปร… ขั้นแปรเทพ…”