กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 504 ค่ายกลเคลื่อนย้าย
เสิ่นชางราวกับได้รับการอภัยโทษ เขาลุกขึ้นคารวะอีกครั้ง “การช่วยคลายข้อสงสัยให้ผู้อาวุโสได้บ้างเป็นเกียรติของผู้น้อย หากผู้อาวุโสต้องการสิ่งใด โปรดสั่งได้ทุกเมื่อ ผู้น้อยขอตัวก่อน”
เขาพาผู้คุ้มกันจากไปจากชั้นสองแทบจะถอยหลังออกไป
พอเสิ่นชางจากไป หลิงเยว่ก็ปีนขึ้นไปบนโต๊ะทันที โน้มเข้าใกล้หูไป๋เวย ใช้มือเล็ก ๆ ป้องปากแล้วกระซิบว่า “พี่หญิง เจ้านครคนนั้นไม่ได้พูดโกหก แต่…ตอนลงบันได ในใจเขาคิดว่า ‘ในที่สุดก็จะไปแล้ว ขออย่าได้ก่อเรื่องสู้รบกันในเมืองเลย’”