บทที่ 488 ห้าปี

บทที่ 488 ห้าปี

หลินเหวินเซียวยืนอยู่บนซากกำแพงพังทลาย อาภรณ์สีเขียวชุ่มเลือด

เขามองความว่างเปล่าผืนใหญ่ในทิศทางยอดเขาหลักแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองขอบฟ้า ทิศนั้นคือสถานที่ซึ่งแดนเร้นลับเฟิ่งอู๋เคยเปิดออก

ความแค้นฝังลึกถึงกระดูกในดวงตาของเขา ในที่สุดก็สงบลง ทว่าส่วนลึกยิ่งกว่านั้น สิ่งหนึ่งที่เรียกว่าการรอคอยกลับหยั่งรากลงอย่างเงียบงัน

เขาควรกลับไปแล้ว เพื่อรอศิษย์ของตนกลับมาในสภาพที่ดีที่สุด

เขาหันหลังโดยไม่อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย แปรเป็นแสงกระบี่สีเขียวเดียวดายสายหนึ่ง ฉีกห้วงสุญญตา มุ่งหน้าสู่สำนักไท่ซวีอย่างเด็ดเดี่ยว

คนของสำนักไท่ซวีไม่ได้เข้าร่วมการกวาดล้างตระกูลเว่ยในภายหลัง หลังผ่านเรื่องนี้ ทุกคนต่างกลับไปปิดด่านบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบ ๆ