บทที่ 481 ตบะถดถอย

บทที่ 481 ตบะถดถอย

ร่างสูงสง่าของเขาโงนเงนเล็กน้อย กลิ่นอายอันเกรียงไกรที่เพิ่งทะลวงขั้นเข้าสู่ขั้นแปรเทพพลันปั่นป่วนวุ่นวาย โลหิตย้อนทะลักขึ้นมาถึงลำคอ แต่เขาฝืนกลืนกลับลงไป

เยี่ยนชิงกำหมัดแน่น ดวงตาคู่นั้นที่มักมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่ บัดนี้เหลือเพียงจิตสังหารเย็นเยียบและบ้าคลั่งไร้ขอบเขต กับ…ความโศกเศร้าที่ลึกสุดหยั่ง

เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน มองไปยังทิศทางของแดนลับตำหนักเฟิ่งหวง แววตาคมกริบดุจคมดาบ ราวกับต้องการแทงทะลุห้วงสุญญตาไปเห็นศัตรูที่พรากศิษย์น้องหญิงเล็กของเขาไป

เจตจำนงกระบี่เย็นเยียบถึงขีดสุดสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อกวนเมฆลมให้ปั่นป่วน

ท้องฟ้าที่เพิ่งแจ่มใสพลันมืดครึ้มด้วยเมฆดำ ฟ้าแลบฟ้าร้องกึกก้อง

“เป็นใคร? บอกข้ามาว่าเป็นใคร!”