กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 462 แดนเร้นลับเฟิ่งอู๋ (2)
นิ้วที่ดูเหมือนแตะลงเบา ๆ กลับแฝงพลังแสงจันทราราวแท่งน้ำแข็งแหลมคมที่สุด แทงทะลุท้องส่วนที่เกราะป้องกันบางกว่าได้ในพริบตา
สัตว์ขุดภูผาส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างมหึมาชะงักแข็งทื่อในทันที ไอเยือกแข็งแผ่ลามออกจากบาดแผลทะลุท้องอย่างรวดเร็ว
“อย่าแย่งสิ!”
เสี่ยวจิ่วร้องอย่างไม่พอใจ ร่างวูบไหว ทิ้งเงาติดตาสีรุ้งจาง ๆ ไว้ ณ ที่เดิม ส่วนร่างแท้ปรากฏขึ้นเหนือสัตว์ขุดภูผาอีกตัวหนึ่งแล้ว
กำปั้นน้อยของเขากำแน่น ผิวหมัดปกคลุมด้วยแสงเจิดจ้าสีรุ้งที่ควบแน่น แฝงพลังศักดิ์สิทธิ์และหนักหน่วง ก่อนจะกระหน่ำชกใส่ปลายจมูกซึ่งค่อนข้างเปราะบางของสัตว์ขุดภูผาอย่างแรง
ตูม!