กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 461 แดนเร้นลับเฟิ่งอู๋ (1)
ไป๋เวยตกกระแทกลงบนดินอ่อนนุ่มที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมแปลกประหลาดของพฤกษา
นางไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่าง พลิกตัวลุกนั่งขึ้นทันที จากนั้นสัมผัสตรวจดูรอบข้าง ไม่พบผู้คนหรือสัตว์อสูรอื่น เมื่อยืนยันว่าปลอดภัยแล้วก็รีบคลำไปที่เอว
ศิลาส่งสารส่งสารด้วยจิตยังอยู่
นางรีบถ่ายพลังวิญญาณเข้าไปกระตุ้นยันต์หยก แล้วร้องเรียกอย่างร้อนใจ “พี่หญิง พี่หญิงอยู่หรือไม่? ได้ยินแล้วขานด้วย ไป๋จี้!”
ยันต์หยกสั่นเบา ๆ ส่งเสียงตอบกลับมาอย่างขาด ๆ หาย ๆ ปนเสียงรบกวนอย่างหนัก เป็นเสียงของไป๋จี้ “เวยเวย เวยเวย! ข้า…ข้าอยู่นี่! เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? เจ้าอยู่ที่ไหน? รอบตัวข้า…มีแต่ต้นไม้…ต้นไม้สูงมาก…แล้วยังมีเสียงนกร้องแปลก ๆ…”