บทที่ 457 ความขัดแย้ง

บทที่ 457 ความขัดแย้ง

ทุกคนต่างมองเจียงอวี๋ รอคอยปฏิกิริยาจากเจียงอวี๋ ทว่าเจียงอวี๋กลับทำราวกับไม่ได้ยิน ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

เวลาผ่านไปทีละน้อย

รอยยิ้มที่เว่ยหมิงเฉินคิดว่าตนเองดูสง่างามนักบนใบหน้าแข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง

ทุกคนเงียบลง เจียงอวี๋จึงเงยหน้าขึ้นมองเว่ยหมิงเฉินที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

แววตาของเจียงอวี๋เย็นเยียบดุจน้ำแข็งเร้นลับหมื่นปี ไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่มีความรังเกียจอยู่เลยสักนิด หากเป็นความเมินเฉยที่มองเขาเป็นเพียงธุลีอย่างสิ้นเชิง

ความเมินเฉยเช่นนี้ทำให้เว่ยหมิงเฉิน ผู้เคยชินกับการเป็นจุดสนใจของทุกคน รู้สึกอับอายยิ่งกว่าถูกด่าทอเสียอีก