บทที่ 447 พิทักษ์

บทที่ 447 พิทักษ์

“หมาป่าหิมะช่วยเจ้า? ข้าว่าพวกมันเห็นเจ้าแข็งทื่อไปแล้ว เลยเก็บไว้เป็นเสบียงสำรองกระมัง?” แมงป่องครามยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงยังคงแหบต่ำ เย็นเยียบปนหยอกเย้า

เขาเองก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงราบเรียบราวกับพูดถึงเรื่องของผู้อื่น “ข้าทดลองกู่ชนิดใหม่ หนอนพิษเส้นชนิดหนึ่งเพิ่งเพาะขึ้นมา ควบคุมพลาด จึงเกิดพลังย้อนกัดและกัดข้าไปคำหนึ่ง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังรำลึกถึงประสบการณ์ไม่น่าพิสมัยนั้น “ทั้งตัวเขียววาวเหมือนผักเน่าอยู่ 3 วัน กว่าสีจะจางลง”

พอนึกภาพแมงป่องครามตัวเขียว ทุกคนก็กลั้นหัวเราะไม่ไหวอีกครั้ง แม้แต่ใบหน้าอ่อนโยนของปี้เฉาก็ยังยิ้มเบิกบาน

“ฟังแล้วทุ่งน้ำแข็งเป่ยหมิงเต็มไปด้วยอันตรายจริง ๆ”