กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 444 ศิลปะแห่งวาทศิลป์
กลับเห็นเสี่ยวจิ่วก้าวออกมาข้างหน้า ค้อมคำนับอย่างนอบน้อม “ผู้น้อยเสี่ยวจิ่วขอบคุณมหาเทวะสำหรับบุญคุณช่วยชีวิต เมื่อครู่...เมื่อครู่ท่านปะทะฝีปากกับจักรพรรดิมาร คมคายยิ่งนัก...”
เขาไม่รู้ชั่วขณะว่าควรใช้ถ้อยคำใดบรรยายศิลปะวาทศิลป์อันยอดเยี่ยมนั้น
เทียนชิงจื่อหยุดฝีเท้า หันกลับมาเหลือบมองเขา แล้วกวาดตามองไป๋เสวี่ยที่ชูหูตั้งใจฟังอยู่ข้างเสี่ยวจิ่ว กับหลิงเยว่ที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใส ก่อนแค่นเสียง “เด็กน้อย อยากเรียนวิธีด่าคนหรือ?”
เสี่ยวจิ่วรีบพยักหน้า “ผู้น้อยเพียงรู้สึกว่าทุกถ้อยคำของมหาเทวะล้ำค่า ชวนให้ขบคิด...”
“เลิกประจบได้แล้ว” เทียนชิงจื่อตัดบทเขา