กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 430 ผู้บำเพ็ญขั้นมหายาน
ในยามที่เขาสิ้นหวังจนคิดว่าตนกับอาจารย์ต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์ เสียงไอแผ่วเบายิ่งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูหลินเหวินเซียว
“...แค่ก...แค่ก...เจ้าหนูปากเสีย...ร้องไห้ทำไม...ข้าเฒ่า...ยังตายไม่สนิทเสียหน่อย...”
น้ำเสียงนั้นแหบแห้งจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง อ่อนระโหยถึงขีดสุด ทว่ากลับเป็นดั่งแสงอรุณที่ฉีกผ่านความมืดมิด!
หลินเหวินเซียวเงยหน้าพรวด สายตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาของเขามองเห็นร่างมนุษย์ที่ไหม้เกรียมและขดงอขยับเพียงเล็กน้อย
มือข้างหนึ่งไหม้เกรียมจนเต็มไปด้วยรอยแตก เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน ยกขึ้นอย่างยากลำบากและเชื่องช้า ราวกับคิดจะลูบศีรษะเขา แต่ท้ายที่สุดก็หมดแรงตกลงมา