บทที่ 429 ทัณฑ์อัสนีขั้นมหายาน

บทที่ 429 ทัณฑ์อัสนีขั้นมหายาน

คำพูดของหลินเหวินเซียวหยุดลงฉับพลัน หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างรุนแรง

สายตาของเขาจับจ้องจุดศูนย์กลางที่แสงอสนีบาตถล่มใส่แน่นิ่ง นิ้วมือจิกลงกลางฝ่ามือจนเกิดรอยลึก

เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงพลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ในอสนีบาต ทุกครั้งที่มันคำราม ราวกับฟาดลงกลางใจของเขา

“ตาเฒ่า... เจ้าต้องอดทนไว้นะ!” เขาร้องเรียกในใจโดยไร้เสียง ลำคอตึงแน่น ความหวาดกลัวที่ยากจะบรรยายแผ่ซ่านอยู่ในอก

นั่นไม่ใช่แค่ความกังวล แต่เป็นความหวาดกลัวจากส่วนลึกของวิญญาณ กลัวว่าร่างที่ดึงเขาขึ้นจากโคลนตม คอยคุ้มครองและสั่งสอนเขามานานถึง 200 ปี จะสลายหายไปจากฟ้าดินเช่นนี้

ผู้อาวุโสสูงสุดในเวลานี้ไม่เหลือเค้าความสง่างามเยี่ยงเซียนเช่นในวันวานอีกแล้ว