กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 417 การเตรียมงานมหกรรมแลกเปลี่ยน
ไป๋เวยยืนอยู่ริมค่าย มองหมู่เมฆมารที่ม้วนตัวอยู่ไกลออกไป ในใจกลับไม่มีความกระวนกระวายหรือระแวดระวังอย่างที่คาดไว้
สายตาเย็นชา การกีดกัน และคำเยาะเย้ยถากถางลับหลังที่คาดว่าจะพบ กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
สิ่งที่เข้ามาแทนคือความยำเกรงที่มีระยะห่าง และ...การเข้ามาผูกมิตรและพูดคุยด้วยอย่างกระตือรือร้นซึ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางครุ่นคิดเพียงเล็กน้อย ก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุ
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...”