บทที่ 416 อันดับหนึ่ง

บทที่ 416 อันดับหนึ่ง

ชั่วพริบตานั้น ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวกัดกินหัวใจของเยี่ยนชิง: ศิษย์น้องหญิงเล็กบาดเจ็บหนักเพียงใด? นางใกล้ตายแล้วหรือไม่? ใครทำร้ายนาง?

ภาพไป๋เวยสู้ศึกอย่างยากลำบากเพียงลำพังจนร่างชโลมโลหิต ศาสตราวิเศษพังพินาศหมดสิ้น แต่ยังคงกวัดแกว่งกระบี่อย่างไม่ยอมแพ้ และแม้กระทั่งภาพที่นางล้มลงด้วยความคับแค้น ผุดขึ้นในหัวเขาอย่างควบคุมไม่ได้ ความตื่นตระหนกและความปวดใจอย่างแหลมคมบีบรัดหัวใจเขา

บนใบหน้าอ่อนโยนของเยี่ยนชิงที่เป็นเช่นนี้มาเสมอ บัดนี้มีแต่ความปวดใจและความรู้สึกผิด