กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 410 ศึก ศึก ศึก
หลังขึ้นลาน เขาไม่พูดอะไรสักคำ เพียงจ้องไป๋เวยเขม็ง ปราณกระบี่รอบกายเย็นเยียบ เห็นได้ชัดว่าเขาเรียนรู้บทเรียนจากคนก่อนหน้ามาหมดแล้ว
“ในที่สุดก็มีคนพอสูสีเสียที” เหลยพั่วเยว่กำหมัดแน่นอยู่ด้านล่าง ดูจะประหม่าเล็กน้อย
ซูหมิงเช่อยังคงกอดอก รอยยิ้มประดับมุมปาก “คอยดูเถิด เรื่องสนุกเพิ่งเริ่มต้น”
ผู้บำเพ็ญกระบี่ขั้นวิญญาณแรกกำเนิดช่วงปลายขยับแล้ว!
แสงกระบี่ดุจอสรพิษแลบลิ้น ทั้งลึกลับและคาดเดายาก พุ่งแทงจุดสำคัญทั่วร่างไป๋เวยพร้อมเสียงแหลมหวีดหวิวที่ฉีกอากาศ! เจตกระบี่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย เห็นได้ชัดว่าเขาฝึกฝนวิถีกระบี่มาหลายปี
ดวงตาของไป๋เวยหรี่ลงเล็กน้อย ในที่สุดนางก็จริงจังขึ้นมาบ้าง