บทที่ 395 ประลองฝีมือ

บทที่ 395 ประลองฝีมือ

สุราดำเนินมาครึ่งทาง บรรยากาศกำลังคึกคัก

หลินเหวินเซียววางตะเกียบหยกลง สายตากวาดผ่านไป๋เวยที่นั่งเงียบอยู่ข้างกายราวกับไม่ตั้งใจ รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งชัดขึ้นเล็กน้อย

เขาเอ่ยเสียงดัง “พูดไปแล้วน่าละอาย ศิษย์ไร้ความสามารถของข้า ไป๋เวยมีพรสวรรค์ทึ่มทื่อ อายุยังน้อย เพิ่ง 32 ปี แต่เพิ่งก้าวถึงธรณีประตูขั้นวิญญาณแรกกำเนิดเท่านั้น ส่วนวิถีโอสถก็เพิ่งเริ่มหยั่งถึง ได้เพียงชื่อเสียงลวง ๆ ว่าเป็นนักปรุงโอสถขั้นหก ช่างไม่คู่ควรแก่การเอ่ยถึงจริง ๆ”

“คราวนี้ข้าพานางออกมาด้วย ก็เพียงอยากให้นางได้เปิดหูเปิดตา จะได้ไม่เอาแต่นั่งมองฟ้าจากก้นบ่ออยู่ในสำนัก”

น้ำเสียงฟังดูถ่อมตน แต่ทุกถ้อยคำกลับเผยความทะนงและอวดโอ่ที่ยากจะปิดบัง

ไป๋เวยซึ่งจู่ ๆ ก็ถูกเอ่ยถึง “...”