บทที่ 383 อำลา ฝากฝัง

บทที่ 383 อำลา ฝากฝัง

บ่ายวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง ณ หุบเขาราชันโอสถ แสงอาทิตย์ส่องผ่านม่านไม้ไผ่ของสวนสมุนไพรนานาพรรณ ตกกระทบบนโต๊ะน้ำชาและร่างของคนทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ

ไป๋เวยนั่งคุกเข่าบนเบาะสมาธิ หยิบชาตรัสรู้ที่ล้ำค่าที่สุดของตนออกมา มือเรียวยกขึ้นตั้งกาน้ำธาราวิญญาณไว้บนเตาเล็กดินแดง ไอน้ำค่อย ๆ ลอยกรุ่นขึ้น

นางแตะปลายนิ้วเบา ๆ ใบชาตรัสรู้แต่ละใบก็บินออกจากโถหยกเอง คลี่ออกกลางอากาศเป็นรูปผีเสื้อสีเขียวมรกต ก่อนร่อนลงในถ้วยชากระเบื้องเขียวอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่เทน้ำร้อนลงไป ใบชาก็รวมตัวเป็นรูปไท่จี๋เล็ก ๆ ในถ้วย กลิ่นหอมสดชื่นพลันอบอวลไปทั่วห้องปลีกวิเวก

นางรินชาใส่ถ้วยแล้วยกไปวางตรงหน้าเมิ่งชิงหราน “อาจารย์อา เชิญดื่มชา”