กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 358 พร้อมหน้าพร้อมตา
ไป๋ฟู่พินิจดวงตาและคิ้วของเสี่ยวจิ่วในอ้อมแขนอย่างละเอียด จากนั้นมองใบหน้าเล็ก ๆ ของไป๋เสวี่ยที่คล้ายไป๋เวยยามเยาว์วัยถึงเจ็ดส่วน อดส่ายหน้ายิ้มไม่ได้ “เวยเวยเอ๋ย ลูกคนนี้ ยังคิดจะหลอกพวกเราอีกหรือ?”
เขาบีบแก้มเสี่ยวจิ่วเบา ๆ “สัตว์วิญญาณจำแลงกายจะเหมือนกันถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? คงกลัวพวกเราเป็นห่วง ถึงได้พูดเช่นนั้นกระมัง”
หลี่ผิงกอดไป๋เสวี่ยแน่นขึ้นเล็กน้อย ขอบตาแดงเรื่อ “นั่นสิ ทั้งดวงตาและท่าทาง เหมือนเวยเวยตอนเด็กไม่มีผิด”
นางก้มลงจูบหน้าผากไป๋เสวี่ย “เด็กดี หลายปีมานี้พวกเจ้าสามแม่ลูกลำบากแล้ว”
ไป๋เสวี่ยกะพริบตากลมโต เอียงคอมองไป๋เวย กระดิ่งในเรือนผมสีเงินส่งเสียงใสกังวาน