กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 338 ทำลายตำหนักราชันภูต (2)
จิตต้นกำเนิดของผู้บำเพ็ญเพียรเพิ่งหนีออกจากกระหม่อม ก็ถูกเพลิงบัวมรกตพันรัด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องแหลมบาดหู มันแปรเป็นควันเขียวสายหนึ่ง
“ร่มหยกหลง!”
ไป๋เวยประสานมุทราด้วยมือซ้าย ร่มหยกสีขาวนวลกางออกทันที สะท้อนพิษอำมหิตกัดกร่อนกระดูกที่โถมเข้ามาทั่วฟ้ากลับไปจนหมด
ผู้บำเพ็ญวิถีภูตผีสามคนที่กำลังร่ายคาถาถูกพลังย้อนกัดจากพิษอำมหิตที่ตนเองปล่อยออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างกายเน่าเปื่อยไปทั่ว กรีดร้องพลางร่วงลงสระโลหิต
“บัวมรกตชำระโลก!”
นางชี้กระบี่ขึ้นสู่นภาสวรรค์ เพลิงบัวมรกต 18 ดอกเบ่งบานขึ้นทีละดอกกลางหมู่ศัตรู
ผู้บำเพ็ญวิถีภูตผีขั้นสร้างรากฐานหลายสิบคนกลายเป็นคบเพลิงมนุษย์ในพริบตา ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนบาดหู ร่างดำเกรียมทยอยล้มลงกับพื้น
“ไป๋เสวี่ย! เสี่ยวจิ่ว!”