บทที่ 336 ความกลัดกลุ้ม

บทที่ 336 ความกลัดกลุ้ม

“ไม่เลว”

แววชื่นชมวูบผ่านดวงตาของหลินเหวินเซียว กระบี่ที่สามพลันเร่งความเร็วขึ้น “กระบี่สุดท้าย!”

ไป๋เวยพลันเข้าใจ กระบี่ทั้ง 18 เล่มรวมเป็นหนึ่งเดียวในฉับพลัน กลายเป็นสายรุ้งยาวสะเทือนฟ้า

ชั่วขณะที่กระบี่ทั้งสองปะทะกัน ลานฝึกกระบี่ทั้งหมดก็สั่นสะเทือน

เมื่อฝุ่นควันจางลง นางก็คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่กับพื้น ส่วนกระบี่ทั้ง 18 เล่มกลับลอยนิ่งอยู่รอบกาย ห่างออกไป 3 ฉื่อ

“กลับไปแล้วเร่งความเร็วในการเชื่อมต่อให้เพิ่มขึ้นอีก 30%” หลินเหวินเซียวสะบัดแขนเสื้อหมุนกายจากไป มุมปากยกขึ้นจนแทบสังเกตไม่เห็น

ไป๋เวยเช็ดคราบเลือดที่ริมฝีปาก เก็บกระบี่เหินแล้วคารวะแผ่นหลังของหลินเหวินเซียว จากนั้นจึงเหินกระบี่พิฆาตมารกลับไปยังยอดเขาเมฆาอัสดง