บทที่ 317 ออกเดินทางสู่นครหลวง

บทที่ 317 ออกเดินทางสู่นครหลวง

ไป๋เวยหันหลังเดินจากลานประหารอันวุ่นวาย เสียงโห่ร้องของชาวบ้านค่อย ๆ เลือนห่างไปด้านหลัง แต่นางกลับรู้สึกว่าภาระบนบ่ายิ่งหนักขึ้นอีกหลายส่วน

ปลายนิ้วลูบผ่านกระบี่ประจำกายที่เอว สัมผัสเย็นเยียบช่วยให้นางสงบใจลงได้เล็กน้อย

นางมองไปข้างหน้าแล้วพึมพำเสียงเบา “ครานี้มุ่งสู่นครหลวง แม้หนทางจะไกลพันลี้ ข้าก็อยากเห็นนักว่าจะยังมีภูตผีปีศาจอีกสักกี่ตนกล้ารนหาที่ตาย”

สองวันต่อมา หน้าจวนหวง

ฮูหยินหวงดวงตาแดงก่ำ ค่อย ๆ ยกสัมภาระที่เตรียมไว้ขึ้นรถทีละชิ้น “หรงเอ๋อร์ไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน ระหว่างทางนี้คงต้องฝากแม่นางไป๋ช่วยดูแลนางด้วย” นางพูดยังไม่ทันจบก็สะอึกสะอื้น